#metoo

Wat dapper dat ook jij op deze pagina terecht bent gekomen en besloten hebt om door te lezen en je hoofd niet om te keren. Ik heb een week getwijfeld, moest ik dit schrijven? Was wat ik had meegemaakt ” erg genoeg”? Wat zouden al die lieve goede mannen hier wel niet van denken; ik ben niet tegen mannen, ik houdt van hen. Maar voor alles is een tijd en een plaats en nu gaat het over vrouwen die nare ervaringen hebben met wat mannen hebben gedaan. Door het niet te delen maak ik lieve mannen niet minder lief en foute mannen niet minder fout. Ik geloof niet meer in deze tweedeling. Vaak gebeuren “seksueel verkeerde acties” namelijk niet in de bosjes met een vreemde zoals ik als kind dacht. Het gebeurt met mensen die nabij zijn en die je soms dagelijks ziet.

Acte 1, vlak voor het einde: Ik zit op de basisschool en op de zolder zijn we bezig met een toneelstuk. Ik moet een zwart rokje aan. Eigenlijk wil dat helemaal niet maar het staat in de rol beschrijving en dus heb ik een rok gekregen. 3 medeklasgenoten pakken mij vast in de couliese, juf staat bij de deur, ver bij het podium vandaan . Ze trekken mijn rok omhoog, een van hen heeft zo’n grote gouden bus met haarlak. 2 hebben mij nu vast, de ander spuit de haarlak onder mijn rok. Onder luid gelach ruk ik mij los, ik ren naar de deur van de zolder en huil. 

Die intense etters zie ik elke dag. Het was de tijd dat ik dacht dat kinderlokkers nare mensen waren. Mensen van een afstand, mensen met wie ik nooit iets te maken wilde hebben, mensen waarvoor ik bang was. Mensen die macht over je hadden.

Acte 2, deel 1: Hij pakt mijn hand vast en ik verstijf. Ik trekt hem terug maar hij kijkt mij recht in de ogen. Ik ben stil. Hij trekt harder aan mijn hand. Ik raak verward. Ik vind hem super leuk. Maar seks voor het huwelijk is niet oké. Ik heb nu zijn piemel vast en hij heeft zijn hand strak om de mijne geklemd. Waarom wil ik dit niet? Waarom vind ik dit niet leuk? Veel van mijn vriendinnen doen het dus misschien ben ik wel gewoon bang omdat ik het nog nooit gedaan heb, ik ben al 16! Even doorzetten nu, nee ik vind het echt niet leuk. Mijn hoofd schreeuwt laat me los maar ik durf niet. Ik probeer mijn hand zachtjes los te wurmen maar als ik echt los wil komen moet ik me gaan verzetten en dan denkt hij vast dat ik een mietje ben en niet durf.
Mijn hemel wat voel ik me goor, ik was wel 3x meer mijn handen. Als ik van de wc kom kijkt hij super blij en zegt dat hij van me houdt. Ik hou ook van hem, toch?

Mijn beide ouders hebben altijd gezegd dat ik nee mag zeggen, dat ik me nooit verplicht moet voelen om dingen tegen mijn zin te doen. Ze hebben mij geleerd dat mijn lijf van mij is en dat niemand daar zomaar aan mag zitten. Ook hebben ze mij verteld dat ik binnen een relatie niets verplicht ben en dat je pas dingen moet doen als je dat zelf echt wil.
Zijn moeder heeft hem ook verteld dat seks voor het huwelijk niet mag, daar heb ik het met haar zelfs over gehad. Maar wat is seks? Hadden zijn ouders beter moeten weten, dat het toch wel gebeurt en hadden ze hem moeten vertellen dat je echt aan een meisje moet vragen of ze iets: “echt wel wil doen?” En dat je dus niet zomaar, omdat je zelf opgewonden bent, iemands hand moet vastpakken….

Door #metoo verhalen leert men een belangrijke les. De jagers zijn niet alleen de vreemde mannen die tegen je fluiten. Het zijn ook jongens die je heel goed kent. Mannen met wie ik date, iets heb gehad en die zeiden dat ze van mij hielden.
Het zijn mannen bij wie ik keer op keer geen grenzen durfde aan te geven. Hierdoor gaf ik mijzelf te schuld; dit kwam natuurlijk omdat ik lesbisch was en toch verkering had met een jongen. Omdat ik als christen vond dat ik grenzen moest aangeven maar dat in de praktijk helemaal niet lukte met jongens. Omdat mijn vrienden het ook gewoon deden…. Omdat ik een lieve leuke jongen had die toch ook recht had op seksualiteit… Ik had duizend redenen.

Ik heb geen open wonden hiervan. Ik sta nu weer onbevangen en blij in het onderwerp seksualiteit.
De reden dat ik dit deel is dan ook niet om te ventileren, de pijn van mijzelf af te schrijven of om te choqueren o.i.d. Het is ook niet zo dat ik boos ben op die jongens! Voor mij is dat een afgesloten hoofdstuk waar ik met sommige van hen over heb kunnen praten.
Mijn fragmenten zijn klaar en afgerond. Maar #metoo is dat niet. En ondertussen staat er alweer een nieuwe generatie klaar met meiden.
De reden dat ik dit schrijf is dan ook dat ik door de #metoo actie des te meer realiseer dat we in onze gemeenschappelijke opvoeding van de jeugd nog heel veel winst te halen hebben. En dat is goed nieuws!
Ik sta zo vaak voor een klas waarbij ik vertel over seksuele diversiteit, ik ontkom dan niet aan een stuk seksuele voorlichting. Ik weet niet hoe maar ik wil dat er meer aandacht komt met name voor de jongens en hoe zij met meisjes omgaan terwijl de hormonen door hun lijf gieren. Natuurlijk is het donders goed dat we meisjes leren om grenzen aan te geven. Ik vind het fantastisch als zij horen dat je ook binnen relaties, ook als je verliefd bent, mag zeggen dat je dingen niet wilt en dat je niet hoeft te tolereren dat mensen aan je zitten of je dwingen. Maar met die jongens moeten we ook wat, hoe gaan zij om met hun opwinding? Hoe weten zij zeker dat een meisje wil? Hoe kunnen zij ervoor zorgen dat ze niet over grenzen van een meisje gaan, ook als een meisje zelf moeite heeft om dit aan te geven/ onervaren is oid? Ik denk hierover na en hoop dat veel mensen hierover na zullen denken. Hopelijk zullen de #metoo verhalen dankzij nog betere educatie verdwijnen!